Hiermee komt een einde aan een zes jaar durend conflict tussen recreatieondernemer en gemeente. In 1999 heeft de recreatieondernemer bezwaar aangetekend bij de gemeente tegen de heffing toeristenbelasting voor kinderen onder de zes jaar. In 2002 werd de campingeigenaar door het gerechtshof in Den Haag in het gelijk gesteld. De gemeente ging echter in cassatie, de Vereniging Nederlandse Gemeenten (VNG) was de gemachtigde. In 2003 heeft RECRON namens Camping den Osse een verweerschrift ingediend bij de Hoge Raad.

Bij de vonniswijzing hebben het Hof en de Hoge Raad rekening gehouden met artikel 2 van de Verordening toeristenbelasting van Schouwen-Duiveland. Daarin staat het volgende:
“Belastbaar feit: Ter zake van het houden van verblijf met overnachten binnen de gemeente in hotels, pensions, vakantie-onderkomens, mobiele kampeeronderkomens, niet-beroepsmatig verhuurde ruimten en op vaste standplaatsen tegen vergoeding in welke vorm dan ook door personen die niet als ingezetene in de gemeentelijke basisadministratie persoonsgegevens van de gemeente zijn opgenomen, wordt onder de naam “toeristenbelasting” een directe belasting geheven.”
Nu er geen sprake is van overnachten tegen een vergoeding is er ook geen sprake van een belastbaar feit, aldus het Hof. De Hoge Raad is het daar mee eens en stelt tevens dat de modelverordening van de VNG, waarop de gemeentelijke verordening is gebaseerd, niet dwingt tot een ander oordeel.

Bron: RECRON, 4 maart 2005